โรคกระดูกพรุน
โรคกระดูกพรุน
(Osteoporosis) เป็นโรคที่กล่าวถึงภาวะที่มีความหนาแน่นของมวลกระดูก
(Bone mass density)
ลดต่ำกว่าค่ามาตรฐานความหนาแน่นมวลกระดูก ตั้งแต่ -2.5 ของส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานขึ้นไป
ทำให้กระดูกมีความเปราะ และเสี่ยงต่อการแตกหักได้
รูปภาพแสดงการเกิดโรคกระดูกพรุนบริเวณสะโพก จากลูกศรสีขาวทางขวามือจะเห็นได้ว่า
ที่ส่วนหัวของกระดูกต้นขา (Head
of Femur) มีสีขาวที่จางกว่าทางด้านซ้ายมือ
โดยปกติแล้ว
ผู้ที่มีเป็นโรคกระดูกพรุน มักจะไม่มีอาการแสดงใดๆ ให้เห็นมากนัก
ส่วนใหญ่มักตรวจพบเนื่องจากเกิดกระดูกหักมาก่อน แล้วจึงมารับการรักษาที่โรงพยาบาล
เมื่อทำการถ่ายภาพรังสีเอ็กซ์ (X-ray radiography) แล้วพบว่ามวลกระดูกมีความหนาแน่นลดลง
นอกจากนี้ ในผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงในการเกิดโรคค่อนข้างสูง สามารถเกิดกระดูกหักได้ง่าย
หรืออาจพบโครงสร้างกระดูกผิดรูป โดยเฉพาะบริเวณกระดูกสันหลัง
ซึ่งเป็นบริเวณที่อันตรายมาก ในกรณีที่พบกระดูกหัก ดังนั้นผู้ที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยง
โดยเฉพาะผู้สูงอายุ ควรพบแพทย์เพื่อทำการตรวจสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ
รูปภาพเปรียบเทียบระหว่างกระดูกสันหลังของคนปกติ (ซ้าย)
และกระดูกสันหลังในผู้ป่วยโรคกระดูกพรุน (ขวา)
ในปัจจุบัน
เทคโนโลยีที่แพทย์นำมาใช้ในการตรวจ เพื่อทำการวินิจฉัยโรคกระดูกพรุนคือ เครื่อง
Dual energy X-ray Absorptiometry (DXA)
ซึ่งนำมาใช้ในการประเมินค่าความหนาแน่นของมวลกระดูก และนำค่าที่วัดได้ ไปเปรียบเทียบกับค่าความหนาแน่นมาตรฐาน
เพื่อประเมินความเสี่ยง และความรุนแรงของโรคกระดูกพรุนได้
Calcium 1000 The Nature แคลเซียม 1000 เดอะ เนเจอร์
Under the license of Simon & Stevens LLC 1000 N West Street #1200 Wilmington Delaware USA 19801